Блог Тамара Мацкевіч

1 верасня павінен быў адбыцца адукацыйны пікнік - сямейнае свята з нагоды пачатку навучальнага года. Аднак яго забаранілі. Не пікет, а пікнік! Яўгенія Пастэрнак апублікавала свой выдатны тэкст пра праблемы падлеткаў, які яна рыхтавала для пікніка. Я вырашыла далучацца да яе і друкую свае думкі пра альтэрнатыўную адукацыю ў Беларусі. Такую, якая дазволіць пакаленню Z пабудаваць краіну без забаронаў, дзяржаву, якая не баіцца адукацыі.

Кожны год дзіўлюся: калі нам усім надакучаць школьныя лінейкі?  Фальшывыя  словы, фальшывыя слёзы. Гэтыя грымучая сумесь з бантаў, гіпюру, абцасаў і вечных беларускіх фігаў у кішэнях.

Вядомая прымаўка – колькі алкаголіку не дай грошай, ён не стане заможным. Бо заможна жыве той хто разумна траціць, кантралюе выдаткі.  

Калі б здарыўся цуд і мяне ўзялі назад у школу настаўніцай, я б хацела выкладаць... рускую літаратуру. Не, фізіку сваю я люблю бязмерна, але як грамадзянка я рабіла б самую важную справу, ад якой залежыць: будзем мы, беларусы, жыць — ці знікнем. А гэтую справу лепш рабіць у гуманітарнай сферы.

Нядаўна, вярнуўшыся з Украіны, дзе настаўнікі сямі краін (Арменіі, Беларусі, Германіі, Малдовы, Расіі, Украіны і Швейцарыі) распрацоўвалі практыкаванні для фармавання медыяграматнасці, я пакінула замалёўку на сваёй старонцы ў Фэйсбуку.