У Менску я цяпер бываю вельмі рэдка – як ніколі. А калі бываю – то бягом-бягом. А сёння неяк хутка справілася па справах – і пайшла па вуліцы павольна, як калісьці ў бесклапотным жыцці.
Такі дзень сёння, а я зноў у дарозе, еду вузкімі двухпалоснымі дарогамі цераз мястэчкі і вёскі, гляджу на ўзараныя палі і агароды, і то там, то тут ужо стаяць машыны хуткай дапамогі альбо прыгаюць на коч
Едзем у маршрутцы.
Ехалі сёння прыгожымі дарогамі з Гомельшчыны на Смалявіччыну, глядзелі, як мяняецца ўсё абапал: чыстыя, празрыстыя гомельскія саснова-бярозавыя лясы, падсцеленыя беленькім пясочкам колішняга Герадотава м
Не магу ўразумець, навошта людзі самі вакол сябе будуюць свет гвалту і агрэсіі, далібог.
Рэдкі сёння выпадак, калі можна пасмяяцца) Харошыя мемы ў падборцы Кніжнага Хомы
Тут унутры, канешне, вельмі цяжка. І не таму, што кожную раніцу прачынаешся да свету і не засынаеш болей, бо не хочацца, каб цябе выцягвалі з пасцелі, калі раптам прыдуць.
У мяне здарылася так, што першую палову свайго прафесійнага настаўніцкага жыцця я ўвесь час кансультавалася з мамай – а цяпер увесь час кансультуюся са сваімі дзецьмі, ці нават іншы раз са сваімі вучнямі
От чаго я шкадую ў сваім цяперашнім адлучэнні ад школьнага настаўніцтва – што не магу проста цяпер і зараз уступіць у канструктыўнае ўзаемадзеянне якога-небудзь харошага школьнага класа з нейрасеткамі.
Цяпер я вельмі рэдка выязджаю са Смалявічаў, болей за тое – фактычна не пакідаю свой ра
