Калі я думаю пра людзей, адурманеных цяперашняй прапагандай, адразу ўспамінаю тых, з кім, на шчасце, даўным-даўно, шчэ да 2020 года нават, разарвала ўсялякую сувязь - а я гэта ўмею.
Увесь дзень думаю пра тое, як важна ўсё ж такі выхоўваць дзяцей, якія ўмеюць казаць "не".
Я думаю пра тое, што апошнія два гады нас бесперапынна кідае на эмацыйных арэлях ад "ганаруся быць беларусам" да "сорамна быць беларусам", ад "годна быць беларусам" да "страшна быць беларусам", і тут важна тое ...
Зрабіла дзецям заўвагу, маўляў, кожны з нас павінны думаць пра камфорт таго, хто знаходзіцца з намі побач у класе.
З большага я скептычна стаўлюся да сваіх вынікаў выкладання беларускай літаратуры ў цяперашнім дзясятым класе.
Дарагія перакладчыкі, пост для вас. Для імпрэзаў беларусаў замежжа, прысвечаных Ночы расстраляных паэтаў, моцна патрэбныя пераклады нашых беларускіх вершаў на іншыя мовы: польскую, італьянскую, нямецкую, украінскую, англійскую, літоўскую.
Самае цяжкае ў працы настаўніка
Цяжка жыць, калі ты адначасова і русіца, і беларусіца:)
У сваім змаганні за права дзяцей (і людзей наогул) рабіць памылкі, асабліва арфаграфічныя, дайшла "да ручкі":))
Сёння з дзесяцікласнікамі на літаратуры сярод іншага чыталі верш Дудара "Я малады". Выказаліся дзве дзяўчынкі і хлопчык.
