Дзённік настаўніцы. 11 мая
Неблага атрымалася ў мяне зматываваць дзяцей да чытання "Людзей на балоце" - то дзялюся.
Неблага атрымалася ў мяне зматываваць дзяцей да чытання "Людзей на балоце" - то дзялюся.
У перадапошнюю вайну адзін мой дзед, Жэня, працаваў у бауэра ў Нямеччыне: яму было шаснаццаць год, калі яго ўгналі на працы. Баба Галя ўсю вайну правяла ў Сібіры: іх акурат дэпартавалі з Лунінца як "палякаў". Дзед Павел паваяваў два тыдні: у бітве на рацэ Проні яму адарвала нагу.
Цікавую з'яву назіраю апошнім часам у стужцы.
Прайшлася сёння па лязе брытвы, размаўляючы з адным хлопчыкам.
Я цяпер шмат размаўляю з падлеткамі пра крытычнае мысленне: не столькі нават аб практыцы ягонага прымянення, а пра метадалагічныя асновы.
Пра моўны бар'ер у рускамоўных беларускіх дзяцей - што я рабіла (некалькі парадаў калегам).
Недзе яшчэ напачатку вайны трапілася мне ў стужцы фота адной старэнькай украінскай даследчыцы: у сваім старасвецкім кіеўскім пакоі з грувасткай антыкварнай мэбляй і вокнамі на вайну яна сядзіць за класічным пісьмовым ст