Блог Ганна Севярынец

Ведаеце, што. Шмат роспачы навокал. Такой жудаснай роспачы, гранічнай. Я так скажу. Уявіце сабе, што вас у такім стане пабачыў Мукавозчык. Ці хто там яшчэ з іх. І вы седзяце перад ім, у роспачы, слязах і адчаі. Буэ. 

А я сёння хачу павіншаваць з першым верасня тых, хто не ўвойдзе сёння ў клас, не прынясе дадому мільён кветак, не будзе мітусіцца на лінейцы, не зможа абняць сваіх вучняў – і не таму, што не хоча, а таму, што яму гэт

Ну вось зноў: не надта вялікая, але заўважная з раніцы хваля каментаў, напісаных пад капірку. З'яўляюцца пад навінамі пра злітую базу рэпрэсаваных грамадзян СССР.

Апошнім часам шмат думаю пра тое, якім чынам прайшліся апошнія гістарычныя катастрофы па маім пакаленні, па людзях, народжаных у семідзясятых гадах мінулага стагоддзя.

Была праваліўшыся на некалькі тыдняў у яму экзістэнцыяльнага крызісу:) У такім стане не варта выходзіць да людзей, і нават да сям'і, перад якой у цябе ёсць абавязкі "трымаць форс"