Дзённік настаўніцы. 10 -11 лістапада
З раніцы думала, як бы гэта мне ў Беларусі паўдзельнічаць у наркамана-прастытуцкім флэшмобе, толькі каб не сумна, а з аганьком.
З раніцы думала, як бы гэта мне ў Беларусі паўдзельнічаць у наркамана-прастытуцкім флэшмобе, толькі каб не сумна, а з аганьком.
Страх забівае асобу. Мы перастаём быць людзьмі, калі аддаемся цалкам страху перад абставінамі альбо тымі, хто нам падаецца больш моцным. Маральнае разлажэнне чалавека, які баіцца, не ведае дна.
Звычайна некалькі тыдняў перад 29 кастрычніка ўнутры мяне пануе надзвычай дзелавіты настрой, я нават не паспяваю эмацыйна адрэагаваць на дату. Шмат рознага клопату, бо гэта, як кажа АіФ – "мой перыяд".
Праглядаю крытычным вокам медыяпедагога адукацыйныя навіны ўсіх беларускіх СМІ, асабліва люблю рэгіянальную прэсу і сайты. Дык маю крыху пазітыву (хаця, як для каго).
Паляцелі і мае птушачкі ў белы вольны свет. Ніколі не мела такіх планаў, наадварот: заўсёды хацела, каб вучыліся мае дзеці тут, і прыносілі б гонар і славу сваім універсітэтам.
Людзі, пазбаўленыя гістарычнага і, шырэй, гуманітарнага мыслення небяспечныя не толькі тым, што не глядзяць назад, у мінулае, і не вучаць гістарычных урокаў.
З усіх герояў маіх даследчых кніжак –
Садзілася ў смалявіцкую электрычку – і сустрэла свой былы "шосты бэ" са Смалявіцкай гімназіі. Ну як шосты) Ужо, на хвіліначку, дзявяты бэ!