На днях на вочы трапіў артыкул “Іспанскія бацькі пратэстуюць супраць школьнай нагрузкі на дзяцей”. Даведалася, што тысячы сямей у краіне байкатуюць выкананне хатніх заданняў іх дзецьмі, што сістэма адукацыі, на думку бацькоў, састарэла і завучванне стала ўжо неэфектыўным.
Вучоба ў Польшчы пачынаецца з 1 кастрычніка, а з 5 да 30 верасня я праходзіла курс польскай мовы і культуры Pollando, які сабраў 18 чалавек, з іх толькі трое з Беларусі, астатнія 15 — з Украіны.
Дзень настаўніка я прахварэла ў вёсцы без інтэрнэту і цэлы дзень шчоўкала 9 сацыяльных тэлеканалаў, якія ўваходзяць у набор абавязковай трансляцыі на тэрыторыі Рэспублікі Беларусь. Спадзявалася паглядзець які фільм пра школу, настаўнікаў… Ну хоць бы якую “Большую перемену”.
Паступленне ў Польшчу было маёй блакітнай марай і асноўнай мэтай, пачынаючы яшчэ з дзясятага класа. З таго часу я і пачала рыхтавацца да паступлення — больш за год вучыла польскую мову з рэпетытарам і самастойна.
Чаму Польшча? Бо, па-першае, меркавала я, тут можна атрымаць дыплом, які будзе дзейсны ва ўсіх краінах Еўропы. Па-другое, гэта новыя людзі, новая мова і культура, а гэта мяне заўсёды прываблівала і цікавіла. Па-трэцяе, кошт навучання ў польскай ВНУ не адрозніваўся ад кошту навучання па такой жа спецыяльнасці ў беларускай сталіцы.
Адным з кандыдатаў парламенцкіх выбараў у 96 акрузе Кастрычніцкага раёна г. Мінска з’яўляецца Алег Трусаў, вядомы беларускі грамадскі дзеяч і палітык, навуковец, археолаг, гісторык, аўтар шматлікіх выданняў, дацэнт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта культуры і мастацтваў, старшыня ТБМ.
Сваёй працоўнай і грамадскай дзейнасцю, у тым ліку як дэпутат Вярхоўнага Савета 12 склікання (1990 – 1996), ён сцвердзіў сябе вопытным і прынцыповым, сумленным і справядлівым чалавекам, які плённа і прафесійна зможа працаваць у нацыянальным парламенце, абараняючы інтарэсы людзей.
– Гэта ў матэматыцы логіка патрэбная.
А ў літаратуры трэба сэрца, пачуцці. Там логіка недарэчы.
– Ну як сказаць… На мой погляд, кепская літаратура,
калі яна без логікі, гэта значыць, без розуму.
– Вы, настаўнік матэматыкі, гатовы
правесці ўрок літаратуры з логікай?
– Чаму б не… Паспрабую.
У першы дзень навучальнага года заўсёды гучыць шмат прыгожых словаў рознай ступені шчырасці. Не ведаю як вы, а я іх слухаць не магу. Асабліва пра “сеяць разумнае, добрае, вечнае”. Хто-небудзь ведае, што за імі стаіць?
Я вось сёння хачу пажадаць настаўнікам не балбатаць, а задумацца, каго мы выхоўваем? Навошта нашым дзецям той розум? Для каго дабрыня? Што значыць вечнае?
Ці будуць у Магілёве беларускія класы?..
Што важней - развіваць розум ці выконваць праграму?
Працаваць з адным-двума вучнямі трэба не так, як працаваць з дваццаццю. Чаму?
І чаму маленькіх беларусаў навучаюць людзі, якім беларускае не баліць? Бо ўжо няма таго органа, які павінен балець?
Як сустрэцца беларускамоўнаму настаўніку і беларускамоўнаму дзіцяці?..
Праблемы медыяадукацыі ў Беларусі актыўна абмяркоўваюцца ў педагагічным асяроддзі. І чым больш знаходзім адказаў, тым больш з’яўляецца пытанняў. На гэтым этапе надзвычай цікавым падаецца досвед суседніх краін, якія ўжо стварылі нацыянальную мадэль медыяадукацыі.
Некалькі год таму ў прэсе быў артыкул пра тое, як замежнікі, якія наведалі беларускую школу, не маглі зразумець, чаму нашых дзяцей так хвалюе тэма здароўя. Пытанні здароўя ва ўсім свеце выходзяць на першае месца толькі ў пенсіянераў ці хворых людзей, а дзеці і падлеткі традыцыйна цікавяцца музыкай, модай, хочуць быць незалежнымі, мець свае фінансы, сяброў, павагу і пры гэтым пратэставаць, весяліцца і кахаць. І толькі ў Беларусі школьнікі замест жыцця выбіраюць ЗОЖ. Што з імі не так?
